Los Angeles Lakers gecen sezonu sampiyon bitirdi. 8 sene sonra gelen bir sampiyonluk bizleri cok mutlu etmisti. Arada kacan iki sampiyonluk vardi. Gasol’un da takima katilimiyla 2 sene once kaziya kaziya finale ciktik ama karsimizda cok daha ac ve tecrubeli bir Celtics vardi. Lakers’da Bynum’in eksikligi baya hissedildi ve Celtics rotasyonunu cok daha efektif kullanarak bizi baya dagitti. Seri daha farkli olabilirdi ama ne yazikki boyle olacagi da belliydi. Gecen seneki hikayeyi herkes biliyor sanirim. Basarili bir sezon ve basarili bir postseason sonunda Lakers bir sampiyonluk daha kazandi.

Bu sene icin cok umutluyduk. Butun oyuncular takimda tutulmustu. Ariza yerine Artest’in monte edilmesi oyuncunun karakteri acisindan dusundurucu olsa da sahada bize katabileceklerinin dusuncesi bizi baya heyecanlandirmisti. Hevesimiz kursagimizda kaldi. Donem donem iyi oynayip mac kazandiysak da karsimizdaki iyi takimlara karsi sezon boyu toparlanamadik. Ya simdi olursa, ya da simdi derken 82 maclik maratonun sonuna gelmistik. Batida 1.siradan girme avantaji dedik ama gercek Lakers taraftarlari playofflar sirasinda toparlanma fikrinin buyuk bir hayalperestlik oldugunun da farkindaydi.

Playofflar basladiginda sorunlarimiz vardi. Bynum yine sakatlanmisti ama en azindan o sekilde oynayabilecegi soylendi takim tarafindan. Fisher artik iyice dibe vurmustu. Artest sut sokmaktan acizdi ama en azindan savunmada bir kac basarili isi vardi. Kobe’nin sakatligi ilerlemisti ve bazen yillar onceki one-man show triplerine giriyordu. Acikcasi ben bizim lehimize bir gelisme goremiyordum. Maclarimiza George Lopez gibi dallama bir komedyen bile gelirken olumlu bir sey dusunmek ve yazmak da olmazdi.